ماه هاست که از بازداشت غیر قانونی و ظالمانه یکی از فرزندان پاک و لایق این مرز و بوم میگذرد ، فرزاد کمانگر ، معلم ، خبرنگار و فعال حقوق بشر بیش از 14 ماه است در سلول انفرادی و بدترین شرایط نگهداری و از بدیهی ترین حقوق انسانی محروم است .
باعث افتخارم می باشد که این نامه را برای شما می نویسم و من پشت میله های زندان ایران می باشم بدون هیچ گناهی ، من جز نوشتن مقاله ای و یا اطلاع رسانی اقدامی انجام نداده ام ، پس چه امنیت ملی است که توسط مقاله های من مورد خطر قرار بگیرد ؟
با سلام و آرزوی موفقیت در اداره عالی ترین پست جهانی همانطور که جناب عالی مطلع هستید ایران متشکل از قومیت ها و نژاد ها و ادیان و مذاهب گوناگونی است و از بین قومیت های مختلف ایرانی قومیت عرب است که بیشترین جمعیت آنان در خوزستان و بوشهر و در دیگر نقاط ایران پراکنده هستند .
اساس حرکت و خروج انسان از وضع طبیعی به اجتماع سیاسی و برپایی نهادهای سیاسی همانا حراست و رعایت حقوق طبیعی خود به عنوان عضوی از جامعه می باشد بدین دلیل میزان رعایت حقوق بشر معیار مشروعیت هر حکومتی است .از این روی حاکمیت ایران پس از تجربه مبارزات در رژیم گذشته ، وقایع دهه 60 و به تناسب پیچیده تر شدن دیدبانی و دیدبان های جامعه ، شکل گسترده سرکوب فعالان سیاسی و اجتماعی را از حالت غیر هوشمند و فولکر خارج و نوعی مهندسی نوین سرکوب را پایه گذاری نمود .
یکسالی که از جمع یاران آشنا و نا آشنا رخت بر بسته ای شاید امروز از اوج آسمان ها به ما مریدان آزادی و آزادیخواهی بنگری و از عمق وجود بخندی و با شیطنت بگویی مردم زنده کش مرده پرست !
ولی باید بگویم ولی الله جان امروز برای ما از هر آنچه که فکر میکنی زنده تر و یار و یاورتری امروز عزمت شهادت تو امثال توست که در سیاهچالهای تاریک و عمیق مانند تک ستارگان نورانی می درخشد و مسیر رسیدن به روشنایی و آزادی و خلاص شدن از تاریکی را به ما نشان میدهد.
یک سال از شهادت ولی الله فض مهدوی میگذرد و هنوز هیچ ارگانی مسئولیت مرگ این مبارز عزیز را بر عهده نگرفته است . چیزی که برای من روشن است این است که ولی الله فیض مهدوی پس از سپری کردن هفت سال حبس و آن هم درست چند روز پس از آنکه به وی عفو داده بودند و حبس وی از اعدام به پانزده سال تقلیل یافته بود هیچ دلیلی برای خود کشی وی وجود نداشت و من در شهادت وی توسط حضاررژیم کوچکترین شکی ندارم نمیدانم شاید دیر باشد برای تشکیل کمیته حقیقت یاب وی اگر به ندای قلب خویش هم رجوء کنیم بسیار نا گفته ها را خواهیم یافت .
باید سخن گفت, سخن گفت از کسانی که همه وجودشان هدف بود ، هدفی آبی بر افق آزادگی و شرف ، هدفی که لازمش سوختن بر شعله حرمتی بود همچون شمع .
باید نوشت ، اما قلم من ناتوانتر از آن است که توان نوشتن توان ترسیم حماسه ها را داشته باشد و از دلاورانی بگوید که در سیاهچالهای ظلمت پر غرور بس حماسه های پر افتخار آفریدند .
با توجه به سرکوب و گسترش روز افزون و خوفناک نقض حقوق بشر در ایران و نظر به اجرای اخیر احکام غیر انسانی و گسترده اعدام از سوی حاکمیت ایران در بستر سیاسی که ضمن هشدار به جامعه ، احتمال آغاز تصویه های وحشتناک زندانیان سیاسی همچون حوادث تلخ دهه 60 را گوش زد می نماید.
خداوندی که دوستار و دوست تمام آزادگان و آزاد اندیشان است امروز سالهاست که از شهریور 1367 میگذرد امروز سالهاست که عزیزان ایران را آرام و بی صدا در بیابان های خلوت زنده به گور کردند.
امروز یکسال از شهادتت می گذرد و سالیان سال از شهادت هزاران شهید پیر و جوان و زن و مرد راه آزادی " این دیوارهای قطور و درب های آهنین و میله های سرد و اتاق های تنگ و تاریک زندان اوین کم ندیده پیکرهای بی جان شیر زنان و شیر مردانی را که سالیان سال با مرگ و تحقیر و شکنجه دست و پنجه نرم کرده اند و مظلومانه در پشت دیوارهای سرد در سکوت دفن شده اند و در برابر ظلم تعظیم نکرده اند و چه آرزوها برای آینده ایران در سینه عزیزان ملت که در همین زندان ها دفن نشد.
یکسال از درگذشت اکبر محمدی مبارز خستگی ناپذیر می گذرد و هنوز هیچ کس جوابگوی مرگ این بزرگ مرد ایران نیست این جانب ضمن تسلیت و تهنیت به خانواده آن قهرمان بخصوص به برادر بزرگ وی آقای منوچهر محمدی خواهان مشخص شدن عاملین و آمرین قتل اکبر محمدی نیز هستم براستی که از دست دادن این عزیز دردی بزرگ و جبران ناپذیر برای ملت ایران می باشد که شاید هنوز به این درد آگاه نگشته است .
نمی دانم در میان 16 نفری که اعدام شدند ، آیا زندانی سیاسی دیگری نیز وجود داشت یا خیر ، ولی خوب میدانم این سرکوب ها و همچنین سرکوب های خیابانی که هر روز دختران و پسران را به جرم بد حجابی و مدل موی سر بازداشت می کنند برای چه هست ؟
8 سال از آن شبی که نیروهای لباس شخصی و حکومتی که به خوابگاه دانشجویان (کوی دانشگاه ) حمله کردند گذشت.
بدین وسیله از تمامی سازمانها و افراد مدافع حقوق بشر داخل و خارج از کشور دعوت به عمل میاوریم تا بازدید از زندان رجایی شهر کرج و گفتگو و مصاحبه با زندانیانی که از آگاهی تهران و یا هر شعبه ی دیگر در ایران به این زندان تحویل داده میشوند.
با درود به محضر ملت شریف ایران
بر آن شدم تا با افشای خلاصه ی آنچه که در یک سال اخیر بر بنده از سوی دولت به اصطلاح مهر ورز و عدالت محور جمهوری اسلامی گذشت به وظیفه مبارزاتی خود در راستای افشای نقض حقوق بشر عمل نمایم.
سخن از نقض حقوق بشر می گوییم، سخن از بهروز جاوید طهرانی که نام وی تداعی کنندۀ اراده ودرد در ذهن ماست جوانی که سالها در راه آزادی و سعادت ملت خود از خود گذشته و دردها را با اراده آهنین و مظلومانه و قهرمانانه به دوش می کشد، فریادهای آزادیخواهی وی هنوز در اذهان شنودگان آن طنین اداز اشت.سالهای طولانی زندان ،چشم آسیب دیده ،دندانهای شکسته، دیسک کمرو مشکلات گوارشی و کلیوی و بسیاری مشکلات جسمی دیگر، لگدمال کردن نام انسانیت و مقام اسانیت از سوی رژیم استبداد که بر پیکر بهروز جاوید طهرانی خود می نمایاند.هیچ یک از دردها تاثیری بر اراده آهنین وی نگذ اشته است.
با درود به تمام کسانی که قلبشان برای صلح و دوستی آزادی و امنیت نوع بشر فارغ از هر تبعیضی می تپد.
هموطنان عزیز بزرگداشت شرف و حیثیت ملازم همه خاندان بشری است و بزرگداشت حقوق برابر و انتقال نا پذیر آنان پایه آزادی و عدالت است
بیش از دو سال است که اینجانب بهروز جاوید طهرانی در زندان رجائی شهر کرج بسر میبرم ،در ابتدا که به خانۀ من ریختند ومرا به همراه دوست عزیز و یار وفا دارم کیوان رفیعی در همان منزل خودم مورد ضرب وشتم شدید قرار دادند میدانستم این پرونده را نیز مانند بسیاری از پرونده های دیگرم تبرئه خواهم شد. زیرا من فقط یک فعال حقوق بشری بودم و هیچ جرمی نیز مرتکب نشده بودم .
به نام انسان و آزادی و با درود به تمامی کسانی که قلبشان برای صلح ، دوستی ، آزادی ، عدالت و امنیت نوع بشر فارغ از رنگ ، آئین ، زبان و نژاد می تپد.
میخواهم با شما سخن بگوئيم. ما از شما مردم در هر كجا كه هستيد برای نجات پسر عزيزمان احمد استمداد میطلبيم. خواهش میكنيم برای نجات پسرمان احمد باطبی ما را ياری كنيد! اين انتظار يك پدر و مادر از شما است. احمد مثل فرزند شماست. برای نجات فرزندتان كاری كنيد!
مطلع شدیم کیوان رفیعی فعالِِِِِ مستقل حقوق بشر در شرایط بسیار ناگوار و وخیمی در بازداشتگاه 209 وزارت اطلاعات قرار داشته و پس از دو بار اعتصاب غذا در اعتراض به بازداشت غیر قانونی ووضعیت بلاتکلیف خود دچار بیماریهای متعددی گشته و با ضعف جسمانی شدیدی مواجهه میباشد و هم اکنون در بهداری بازداشتگاه 209 بستری است.
بنظر میرسد که آخوند ها ، به دنیا چنگ و دندان اتمی شدن که هنوز به آن مجهز نشده اند نشان میدهند. اما تهدیدات بیشتر مصرف داخلی دارد و در درجه اول برای ترساندن ملت ایران است . زیرا آنها خوب میدانند کسانی که موجب سرنگونی آنها می شوند همین مردم خواهند بود
با درود مطالب مجهول و هدفمندی که اخیرا با نام بنده و بر علیه متعهد شریف و مبارز خستگی ناپذیر مهندس صادق نقاشکار منتشر گشته است را شدیدا تکذیب و اقدام تخریبی,تفرقه افکنی و شرم آور افرادی که از محدودیت ها و وضعیت دشوار امروز بنده سو،استفاده نموده اند را قویا محکوم می کنم .
در راستای اعمال فشار و سرکوب زندانیان سیاسی زندان گوهر دشت (رجایی شهر کرج ) آقای بهروز جاوید تهرانی که در مورخه 30 آذر ماه در اعتراض به عدم رسیدگی به وضعیت دهان خود که در یک درگیری در پی حمله برخی زندانیان عادی و شرور دو دندانش را از دست داده و لبش نیز 12 بخیه از داخل و بیرون خورده بود خواستار پاسخگویی مسئولین زندان گردید
روی سخنم با مسئولین جمهوری اسلامی ایران است . اکر شما در کشور ایران ، اجازه بدهید تا مردم حرف خودرا بزنند ، صد در صد ملت ایران خیلی گسترده تر از آنچه که مشتی هرج و مرج طلب در مقابل کاخ سینیوره چادر زده اند ، جلوی کاخ احمدی نژاد تجمع کرده و کمپ خواهند زد و نیز همین پیغام استعفاء را نه فقط به احمدی نژاد که به کل رژیم نا اسلامی خواهند داد. امّا از آنجایی که تجربه نشان داده ، شما خود ، هر نوع دموکراسی خواهی و تجمع حقّ طلبانه مردم ایران را سرکوب کرده وبه خاک و خون کشیده اید
بمناسبت روز جهانی حقوق بشر (10 دسامبر مصادف با 19 آذر) ما زندانیان سیاسی و محبوس در زندان های رژیم ضمن گرامی داشت این روز بزرگ و فرخنده ، طی فراخوانی از تمامی گروه ها ، تشکل ها و اقشار مختلف مردم بخصوص دانشجویان ، کارگران ، زنان و روزنامه نگاران دعوت می نماییم تا با گرد همایی و تجمع در روز جهانی حقوق بشر در مقابل دفتر سازمان ملل متحد در تهران ، علیه نقص سیستماتیک و مستمر و گسترده حقوق بشر در ایران شوند .
به نام سعادت ملت ایران و با درود بر جانباختگان راه آزادی بار دیگر شانزدهم آذر آمد و سر به سر در قلوب مردم شعله افکند جنبش دانشجویی ایران به خون شهیدان در ره خلقمان خورده سوگند که تا آخرین نفس کوشیم و بشکنیم چند نگهبان ، وحشیانه درب سلول را باز کرده و مرا به بیرون یعنی یکی از اتاقهای باز جویی بردند . من در آنجا سخت ترین و طولانی ترین کتک زندگی خود را خوردم . چند عدد از دنده هایم شکست . دو تا از انگشتان دستم بر اثر ضربات با تون خرد شد . به پشت سرم ضربه ای وارد شد که هنوز هم بعد از گذشت یکسال و اندی ، نیمی از دید هردو چشم مرا تار کرده است و با عث سر گیجه های ممتد و صوت شدید در گوشهایم شده است .
در همبستگی با زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج ( رجایی شهر ) و حمایت از خواسته های بر حقشان ما زندانیان سیاسی تبعیدی در اعتراض به فشارها و ایزا و آزار های که توسط وزارت اطلاعات بر ما و خانواده هایمان اعمال می شود . و همچنین با توجه به شرایط بسیار بد و نا مساعدی که در آن قرار داشته ، بطوری که حتی از ابتدایی ترین حقوق خود مانند تلفن ، روزنامه ، کتاب ، ملاقات با وکیل بهداشت و درمان ، حداقل فضا برای خواب و استراحت و تفکیک زندانیان خطرناک و ناکنترل محروم می باشیم .
مطلع گشتیم تظاهرات مسالمت آمیز کارگران زحمت کش بندر دیلم که خواستار استیفای حقوق حقه خویش بودند ، توسط مزدوران و سرکوبگران امنیتی و انتظامی به خاک و خون کشیده و یکی از کارگران هم میهنمان بر اثر اصابت گلوله مستقیم جان سپرد و تعداد زیادی دستگیر و تحت شکنجه قرار دارند .
در پی درخویست اینجانب از هموطنان ساکن شاهین شهر اصفهان مبنی بر اینکه به قبرستا ن این شهر رفته و در قطعه 4واز سوی بنده یک شاخه گل روی قبر پسرم امید کرمی خیر آبادی ،که سال گذشته توسط دژخیمان رژیم ترور شد بگذارند ،اطلاع حاصل شد که تعداد قابل ملاحظه ای از هموطنان ،سنگ تمام گذاشته و قبر پسرم را گلباران کرده که این وضع همچنان ادامه دارد .
با درود بیکران به جان باختگان راه آزادی .
در حمایت از حرکت شجاعانه و تحسین برانگیز زنان آزدیخواه میهنمان که در اعتراض به قوانین ظالمانه ، تبعیض آمیز و ضد زن ملایان اقدام ، به جمع آوری یک میلیون امضاء نموده اند.
